Ashton Politanoff verrast met zijn nieuwe roman waarin tennis de achtergrond vormt voor een complex verhaal over een vader die worstelt met zijn verleden. In “Dad Had a Bad Day” krijgt de lezer een blik op Ned, een voormalig universitair tennisster en een alledaagse vader die zich verliest in de chaos van zijn leven.
Aanvankelijk lijkt de stijl van Politanoff, met zijn beknopte zinnen en fragmentarische opbouw, emotioneel afstandelijk en narratief vlak. Toch dwingt de schrijver je om door te lezen, en dat is een goede keuze.
De personages in het verhaal zijn levendig en opmerkelijk. Ned, zijn jonge zoon Freddy en de vrienden van de tennisclub zijn meer dan alleen archetypes; ze hebben eigenzinnige kenmerken en motieven die de lezer uitnodigen om verder te graven.
Politanoff’s dialogen zijn ritmisch en hypnotiserend, wat de lezer in het verhaal zuigt. En wanneer de spanning toeneemt, zorgen zijn onverwachte uitbarstingen voor een schokeffect dat je wakker schudt.
De roman biedt ook een blik in Neds psyche. Hij is niet alleen een getrouwd man, maar ook de nieuwe captain van zijn clubteam, die bereid is om alles te doen voor zijn spelers.
Dit leidt tot bizarre situaties, zoals het stiekem achtervolgen van de captain van een rivaliserende club, waarvan hij vermoedt dat deze samenspant met de league officials. De humor en absurditeit van deze momenten maken het verhaal meeslepend.
Daarnaast worden er flashbacks gepresenteerd die de duistere kanten van Neds verleden onthullen. Van de emotionele mishandeling door zijn stiefvader tot de wrede training bij een junioracademie, deze herinneringen geven inzicht in de redenen achter zijn huidige worstelingen.
De combinatie van deze elementen maakt de roman tot een krachtige en herkenbare verkenning van de menselijke ervaring, met tennis als een treffende metafoor voor de strijd in het leven. Politanoff bewijst met “Dad Had a Bad Day” dat hij niet alleen een vakman is, maar ook in
