Tennis Australia rouwt om het overlijden van Mal Anderson, een legendarische figuur die van een modderig tennisveld op een Queenslandse boerderij naar wereldwijde erkenning in de Davis Cup en op de Grand Slam-toernooien reisde. Anderson, die werd onderscheiden met de MBE, zei ooit: “Ik hield altijd al van tennis.
Het was een verslaving en het werd mijn leven.” Anderson maakte deel uit van de gouden generatie van het Australische tennis in de naoorlogse periode. Hij won in 1957 het US Open in het enkelspel en behaalde drie belangrijke dubbeltitels.
Roy Emerson, zijn tijdgenoot, beschreef hem als een speler die op zijn beste dag elke slag in zijn repertoire kon spelen en die beschikte over een fantastische service. Geboren op een veeboerderij in Theodore, Queensland, leerde Anderson zijn eerste tennisles op een door zijn vader aangelegd modderig veld.
Hij speelde als kind tegen de Laver-broers, die een soortgelijk veld bij hun thuis hadden. Anderson herinnerde zich met plezier hoe hij de Lavertjes zag, toen de oudere broers hun jongere broer Rod van het veld afstuurden om te kunnen spelen.
Zijn doorbraak kwam in 1956, toen hij de halve finale van het Australisch kampioenschap bereikte. Het jaar daarop won hij de Australische gemengde dubbeltitel met Fay Muller en het Franse dubbeltoernooi met Ashley Cooper, voordat hij Cooper versloeg in de finale van het US Open.
Ondanks dat hij niet was geplaatst, domineerde hij het toernooi en verloor hij slechts twee sets op weg naar de titel. Na zijn actieve carrière raakte Anderson betrokken bij coaching en hielp hij veel jonge spelers, waaronder Pat Rafter en Scott Draper.
Rafter beschreef hem als een mentor die hem de weg naar professionaliteit toonde. Draper herinnert zich hoe Anderson zijn passie voor tennis overbracht en de nadruk legde op de waarde van teruggeven aan de sport.
Anderson bleef zijn liefde voor tennis delen, zelfs na zijn pensioen, door coaching clinics te geven in de regionale gebieden van Queensland. In 202
