Op 24 juli 1987 wordt de tenniswereld opgeschrikt door een epische strijd tussen Boris Becker en John McEnroe in de Davis Cup. De twee grootheden van het tennis stonden tegenover elkaar in een relegatieplay-off die maar liefst zes uur en 21 minuten duurde.
Becker trok uiteindelijk aan het langste eind met een score van 4-6, 15-13, 8-10, 6-2, 6-2, wat de wedstrijd net iets korter maakte dan de recordhoudende langste wedstrijd in de tennisgeschiedenis. De match vond plaats op een druilerige dag in de Duitse stad.
Becker, pas 19 jaar oud, stond voor de zware taak om zijn team te redden van degradatie, terwijl McEnroe, de toenmalige wereldtopper, zijn ervaring in de strijd gooide. Het was een waar schouwspel van kracht, techniek en mentale uithoudingsvermogen, waarbij beide spelers op het scherpst van de snede stonden.
De eerste set ging naar McEnroe, die zijn tegenstander met zijn krachtige service en onvoorspelbare spelstijl onder druk zette. Becker liet echter niet op zich wachten en vocht terug in de tweede set, die hij op de valreep binnenhaalde met 15-13.
Het publiek was in vervoering en de spanning nam toe naarmate de uren verstreken. In de derde set leek McEnroe zijn grip weer te herstellen, maar Becker gaf niet op.
Met een onwrikbaar doorzettingsvermogen wist de jonge Duitser de vierde en vijfde set te domineren, wat resulteerde in een indrukwekkende overwinning. De match was niet alleen een test van fysieke kracht, maar ook van mentale weerbaarheid, waarbij Becker zijn zenuwen bedwong en McEnroe in de eindfase het hoofd niet koel kon houden.
Deze legendarische confrontatie markeerde niet alleen een hoogtepunt in de carrière van Becker, maar droeg ook bij aan de rijke geschiedenis van de Davis Cup. Het was de derde en laatste zes uur durende wedstrijd van de jaren tachtig, en McEnroe was bij elk van die ontmoetingen betrokken.
De strijd
